W Bari, mieście w południowych Włoszech, znanym dla  większości Polaków i Polek jak miejce pochodzenia królowej Bony odbywa się XVIII kongres włoskiej konfederacji związków zawodowych CGIL. W dniach od 21 do 25 stycznia 800 delegatów z całych Włoch jak również 85 międzynarodywych gości w tym przedstawiciel OPZZ (Adam Rogalewski) dyskutuje na temat przyszłości CGIL a więc: wybrania nowego prezydenta, ustalenia programy na kolejne lata jak również innych działań związku zawodowego. Stolica Apulii została wybrana na miejsce kongresu z powodu swojej lewicowej identyfikacji. Bari jest również europejską stolicą kultury.

CGIL jest najstarszą włoską centralą związkową założoną w 1906, o korzeniach i identyfikacji socjalnej. Posiada ona przeszło 5 milionów członków i członkin, z tego licząca grupę emerytów  na kongresie, grupa emerytów posiada około 300 delegatów).   Biorąc pod uwagę, że liczba osób aktywnych zawodowo wynosi 23 miliony (58,1 procent w wieku produkcyjnym) CGIL reprezentuje około 10 procent wszystkich pracowników. Dzięki istnieniu układów zbiorowych pracy, które obejmują przeszło 77 procent, nie ma potrzeby istnienia płacy minimalnej we Włoszech. Większość pracowników objętych jest układami zbiorowymi pracy.  

„Nasi koledzy i koleżanki z CGIL – podkreśla Adam Rogalewski- dzięki swojej lewicowej identyfikacji są jednymi z ważniejszych sojuszników OPZZ w Europie.  Wspólnie domagamy się wprowadzenia europejskiej płacy minimalnej,  wspólnie działamy przeciwko prawicowemu populizmowi w Europie, wspólnie działamy na rzecz eliminacji dyskryminacji w miejscu pracy w tym dyskryminacji gejów i lesbijek.”

Zgodnie z postanowieniami statutu, prezydent CGIL może być wybrany maksymalnie na dwie kadencje i jest to główny powód dla którego obecna przewodnicząca Susan Camusa ustępuje ze swojej funkcji. Kandydatami na jej następców są Vincenzo Colla oraz Maurizio Landini.

Najważniejszymi priorytetami CGIL na kolejne lata będą: wprowadzenie w życie Karty Uniwersalnych Praw Pracowniczych (dążącej do pro-pracowniczej nowelizacji kodeksu pracy). W swoich zamierzeniach Karta odpowiada Konstytucji dla Biznesu, uchwalonej przez Rząd PIS- oczywiście z tą różnicą, że ta ostatnia dotyczy pracodawców. Kolejny to strategia na rzecz wzrostu zatrudnienia, jak również strategia na rzecz młodzieży i zatrudnienia kobiet.

W programie na kolejne lata wspomniane są cele takie jak: gwarantowany stały dochód, pełne zatrudnienie (bezrobocie wynosi 11 procent) dobrej jakości (a więc nie śmieciowe umowy o  pracę). Jak również wzmocnienie socjalnego wymiaru UE, zmiana prawa emerytalnego (możliwość przejścia na emeryturę po ukończeniu 62 lat i maksymalny wymiar lat składkowych do 41 lat), regulacje dotyczące opieki długoterminowej , finansowanie usług publicznych, zwiększenie wydatków na szkolnictwo wyższe, czy wreszcie zniesienie ograniczenia zadłużenia w budżecie państwa  w ramach tworzenia progresywnej polityki finansowej. 


Adam Rogalewski