O OPzz

24 listopada 1984 r. przedstawiciele związków zawodowych zgromadzeni w Bytomiu powołali do życia Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych, jak napisano w uchwale – „reprezentanta ludzi pracy wobec władz państwowych, politycznych i administracyjnych w sprawach wspólnych dla wszystkich związkowych struktur i organizacji.” Ten akt założycielski kończył pierwszy, niezwykle trudny etap odradzania się ruchu związkowego po wprowadzeniu stanu wojennego. Etap zapoczątkowany uchwaleniem przez Sejm PRL 8 października 1982 r. ustawy o związkach zawodowych, która regulowała tryb i kalendarz tworzenia nowych związków zawodowych. 

Po 31 grudnia 1982 r. zezwolono na tworzenie związków zawodowych w zakładach pracy, rok później można było rejestrować organizacje o zasięgu ogólnokrajowym, a od 1984 r. – zrzeszenia i organizacje międzyzwiązkowe.

Rozwiązania ustawowe nie trafiały na łatwy grunt. Trwał jeszcze stan wojenny, społeczeństwo powoli otrząsało się z szoku spowodowanego jego wprowadzeniem, a kraj z trudem przełamywał skutki kryzysu społeczno-gospodarczego. W załogach przedsiębiorstw istniały czasami ostre podziały, trwały niekończące się spory jednych i apatia drugich. Jednocześnie dla większości ludzi pracy było jasne, że związki zawodowe są niezbędne w życiu społeczno-politycznym kraju, działające w wielu zakładach pracy w czasie stanu wojennego – komisje socjalne – były daleko niewystarczające.

Pierwsza związkowa grupa inicjatywna powstał już 10 października 1982 r. w kopalni Bobrek, znacznie wyprzedzając prawne harmonogramy. Do końca roku zarejestrowano prawie 1000 organizacji, skupiających około miliona członków. 

Rejestracja ogólnokrajowych związków zawodowych miała rozpocząć się 1 stycznia 1984 r., jednakże tempo powstawania nowych organizacji było tak duże, a oczekiwania społeczne – wygórowane, że zdecydowano przyspieszyć ten proces. 

Nowe związki zawodowe przyjmowały różne formy organizacyjne – jedne jak hutnicze związki zawodowe - tworzyły federacje. 28 kwietnia 1983 roku w Nowej Hucie 78 upełnomocnionych przedstawicieli zakładowych organizacji związkowych powołało Federację Hutniczych Związków Zawodowych, zrzeszającą w tym momencie ponad 90 tysięcy członków związków. 

W deklaracji przyjętej przez hutników podniesiono, że federacja nawiązująca do klasowych tradycji hutniczego ruchu zawodowego i dorobku wszystkich wcześniej istniejących organizacji związkowych powstała z potrzeby zjednoczenia działań, a także z konieczności reprezentowania hutników wobec organów władzy i administracji państwowej i gospodarczej. 

Inną drogą jednoczenia ruchu związkowego było tworzenie jednolitych, ogólnokrajowych organizacji. Dnia 30 maja 1983 roku w Warszawie powołany został Komitet Założycielski Związku Nauczycielstwa Polskiego, który przyjął projekt statutu dla jednolitej organizacji związkowej skupiającej wówczas około 200 tysięcy członków. W przypadku ZNP jak i pozostałych związków o jednolitej formule organizacyjnej, o wyborze tej drogi integracji zadecydowała głównie długoletnia tradycja związku (nauczyciele, poligrafowie). 

Latem 1983 r. rozpoczął się proces tworzenia nowej centrali związkowej. Z inicjatywy Federacji Hutniczych Związków Zawodowych zorganizowano 26 sierpnia 1983 r. w Katowicach pierwsze spotkanie nowych krajowych organizacji związkowych z przedstawicielami władz.

23 maja 1984 roku w Zakładach Mechanicznych im. M. Nowotki odbyło się drugie spotkanie przedstawicieli ogólnopolskich organizacji związkowych. Wreszcie, po dwóch latach, zdecydowano się powołać ogólnopolską centralę związkową. W dniach 24-25 listopada 1984 r. w Bytomiu odbył się Kongres Założycielski Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych.

Za podstawowe cele i zadania OPZZ uznano:

 − czuwanie nad realizacją porozumień zawartych z przedstawicielami klasy robotniczej w Szczecinie, Gdańsku i Jastrzębiu, będących wynikiem protestu klasy robotniczej z sierpnia 1980 r., 

− nowelizację ustawy z 8.X.1982 r. o związkach zawodowych, uchwalonej bez ostatecznej konsultacji ze związkami zawodowymi, niespójnej z innymi ustawami normującymi zagadnienie terenu i zakresu działania związków zawodowych,

− dalsze pogłębianie współdziałania z samorządami pracowniczymi i spółdzielczymi, 

− ustalenie z rządem treści, przedmiotu, zasad konsultacji i negocjacji ze związkami zawodowymi przy podejmowaniu decyzji dotyczących planów społeczno-gospodarczych, szeroko rozumianych warunków pracy i bytu oraz tworzenia norm i zasad prawno-organizacyjnych w obszarze zainteresowania związków zawodowych,− stworzenie prawnych przesłanek do przejęcia majątku ogólnozwiązkowego i rozwinięcia działalności gospodarczej przez związki zawodowe. 

W uchwalonym trzy miesiące później przez Radę OPZZ statucie cele i zadania OPZZ ujęto w sposób następujący:  

− obrona praw i zabezpieczenie interesów społeczno-zawodowych, socjalno-bytowych i kulturalnych pracowników, emerytów i rencistów oraz ich rodzin,

− kształtowanie aktywności społecznej, etyki zawodowej i ochrona godności ludzi pracy,

− współuczestniczenie w kształtowaniu i realizacji zadań społeczno-gospodarczych, w tworzeniu trwałych osiągnięć polskiego narodu i socjalistycznej ojczyzny, w pomnażaniu dochodu narodowego i sprawiedliwym jego podziale,

− jedność działania polskiego ruchu zawodowego. 

− osiągnięcie przez polski ruch zawodowy należnego miejsca w międzynarodowych zrzeszeniach i organizacjach związkowych. 

- współdziałanie z organizacjami związkowymi innych krajów na rzecz postępu społecznego, praw człowieka, swobód demokratycznych oraz pokoju i przyjaźni między narodami. 

Pierwszym przewodniczącym OPZZ został Alfred Miodowicz – przewodniczący Federacji Hutniczych Związków Zawodowych, pracownik Huty im. Lenina w Nowej Hucie, długoletni członek PZPR, a w latach 1980-1981 członek NSZZ „Solidarność”. 

Nowe związki w pierwszym okresie działalności skupiły się na zadaniach socjalno-bytowych, niezwykle ważnych w gospodarce niedoboru i w trakcie ostrego kryzysu gospodarczego.

Rok 1985 upłynął na działaniach związanych z dokończeniem procesu tworzenia OPZZ – Rada uchwaliła statut i program działania. W działalności merytorycznej lat 1985 - 1990 dominowała problematyka gospodarcza, niwelowanie negatywnych skutków podwyżek cen na artykuły spożywcze i paliwa, przeciwdziałaniu ubożenia rodzin pracowniczych, działania na rzecz wzrostu wynagrodzeń i emerytur. Wiele uwagi poświęcano problemom mieszkaniowym Polaków. 31 maja 1985 r. zaproponowano władzom państwowym podpisanie umowy społecznej na lata 1986-1990. 

W przeprowadzonych na przełomie kwietnia i maja 1988 r. badaniach socjologicznych wśród robotników aż 85 procent ankietowanych oceniło sytuację w kraju jako złą i bez wielkich perspektyw na poprawę, mniej więcej tyle samo osób uznało, że w najbliższym czasie ich warunki życia ulegną pogorszeniu. Szybko także rosła liczba niezadowolonych z działań PZPR, w lutym 1988 r. stanowili oni aż 45% badanych, a pół roku później już ponad połowę ankietowanych. 

Narastający kryzys gospodarczy, brak perspektyw, powszechne zniechęcenie, doprowadziły w 1988 r. do fali strajków, które w konsekwencji przyniosły zmiany ustrojowo-gospodarcze, zapoczątkowane obradami „Okrągłego Stołu”, w których OPZZ było jedną z trzech głównych sił politycznych. Transformacja polityczno-gospodarcza wymusiła na OPZZ nową taktykę działania, którą zaproponował Miodowicz na posiedzeniu Sekretariatu KW OPZZ 16 czerwca 1989 r. - „czekają nas bardzo ciężkie czasy - poważne załamanie rynku, wzrost cen - spowodują odwrót opinii publicznej [od poczynań rządu] - trzeba stanąć na czele ludzi słusznie niezadowolonych - inaczej jesteśmy niepotrzebni.” 

Transformacja gospodarcza spowodowała znaczną pauperyzację społeczeństwa. Pojawiło się nowe zjawisko dla Polski – bezrobocie. Nieprzygotowana, często korupcyjna prywatyzacja spowodowała upadek wielu zakładów pracy, czy wręcz całych branż (włókiennictwo, przemysł tekstylny). OPZZ stanął na czele protestów. Ostro domagano się od władz wprowadzenia polityki ochrony najsłabszych warstw społecznych przed skutkami wprowadzenia gospodarki wolnorynkowej oraz aktywnej walki z bezrobociem. Niezwykle dramatycznie zabrzmiało oświadczenie przedstawicieli 300 największych zakładowych organizacji związkowych zrzeszonych w OPZZ ze stycznia 1990 r. Czytamy w nim między innymi: 

„W niespełna miesiąc od czasu praktycznej realizacji programu Balcerowicza dostrzegamy, iż realia gospodarcze i społeczne stają się nie do zniesienia dla naszych rodzin. Przy drastycznych wzrostach cen i zamrożonych praktycznie płacach gwałtownie spadły dochody realne naszych rodzin.

Po raz pierwszy od wielu dziesięcioleci w takiej skali pojawiło się ubóstwo, a niekiedy i głód w domach rodzin pracowników, emerytów i rencistów. (…) Coraz częściej w naszych zakładach stoją niewykorzystane maszyny, a coraz więcej osób otrzymuje wypowiedzenie pracy. Obowiązujący system podatkowy i kredytowy z dnia na dzień wyniszcza zarówno wieś, jak i miasto, dezorganizuje gospodarkę. W przypadku utrzymania się tych tendencji, za kilka tygodni grozi masowe bezrobocie i załamanie się produkcji krajowej. W tych warunkach reprywatyzacja gospodarki będzie musiała przekształcić się w wyprzedaż za bezcen majątku narodowego w ręce obcego kapitału i rodzimego kapitału spekulacyjnego. 

Domagamy się od Rządu podjęcia zdecydowanej interwencji za pośrednictwem właściwych instrumentów ekonomicznych i administracyjnych w celu:

− powstrzymania spadkowych tendencji produkcji przemysłowej, budowlanej i rolnej, 

− zahamowania nadmiernego spadku płac realnych poprzez zmianę zasad płacowych, a w szczególności współczynników korekty wzrostu płac, 

− precyzyjnego określenia zasad przekształceń własnościowych w taki sposób, aby udział załóg pracowniczych był w nich możliwy ze względów finansowych,

− podjęcia natychmiastowych działań osłonowych poprzez politykę socjalną państwa chroniącą poziom wyżywienia dzieci, rodzin emeryckich i tych wszystkich, którzy nie mogą sobie sami pomóc.” 

OPZZ nie ograniczył się do werbalnych protestów. W lutym 1990 r. podjęto uchwałę o wszczęciu sporu zbiorowego z rządem. 

W dniach 1-3 czerwca 1990 r. obradował II Kongres OPZZ, który dokonał oceny sytuacji po wprowadzeniu urynkowienia gospodarki w Polsce, przyjął deklarację programową, uchwalił program działania i dokonał wyboru nowych władz porozumienia. Na przewodniczącego OPZZ ponownie wybrano Alfreda Miodowicza. 

Kolejny rok przyniósł eskalację protestów. Punktem zapalnym był tzw. „popiwek”, czyli wysoki dodatkowy podatek od wzrostu wynagrodzeń. W lutym 1991 r. OPZZ zorganizowało w Warszawie 30-tysięczną demonstrację pod hasłem „precz z popiwkiem”. Miesiąc później kolejne demonstracje i protesty objęły prawie cały kraj. 

Końcem pewnego etapu w  historii Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych było odejście Alfreda Miodowicza. 19 grudnia 1991 r. ustąpił on ze stanowiska Przewodniczącego OPZZ. Na tę funkcję Rada OPZZ wybrała Ewę Spychalską, dotychczasową wiceprzewodniczącą. 

Rok 1992 upłynął pod znakiem wielu protestów i ogólnopolskich manifestacji organizowanych przez OPZZ w obronie ludzi pracy oraz rencistów i emerytów. Wobec narastających niepokojów społecznych i pogarszającej się sytuacji materialnej społeczeństwa Prezydium OPZZ wystąpiło do rządu z apelem o odstąpienie od drastycznych obciążeń ludzi pracy kosztami przemian i o wszczęcie rozmów nad „Paktem społecznym”. Prace te były kontynuowane w roku następnym. W lutym 1992 r. Rada OPZZ zatwierdziła projekt związkowej Karty Gwarancji Społeczno-Socjalnych i zażądała od rządu wszczęcia negocjacji w tej sprawie. W tym okresie OPZZ przyjęło strategię działania w ramach prosystemowej opozycji, unikając jednocześnie daleko idących deklaracji politycznych. 

W 1993 r. OPZZ zakończyło negocjacje „Paktu o przedsiębiorstwie państwowym”, dotyczącym rozwiązań dotyczących funkcjonowania tych przedsiębiorstw w okresie przejściowym. Pakt podpisało OPZZ, Rząd i Konfederacja Pracodawców Polskich. Rozpoczęły się też rozmowy na temat Karty Gwarancji Społeczno-Socjalnych. 

Na kilka miesięcy przed 10 rocznicą powstania OPZZ, w dniach 27 – 29 maja 1994 roku obradował III Kongres OPZZ. Tradycyjnie dokonano oceny mijającej kadencji, przyjęto program na następne lata i dokonano wyboru władz. Przewodniczącą OPZZ została Ewa Spychalska. Dla lepszej koordynacji i poprawy skuteczności oddziaływań na parlament w czerwcu powołano Zespół Posłów i Senatorów Związkowych. W tym okresie OPZZ rozpoczął konsultacje rządowego programu „Strategia dla Polski” oraz programu reform systemu ubezpieczeń społecznych. Od początku roku OPZZ prowadził aktywną walkę o wysokość wskaźników wzrostu wynagrodzenia i realizację Paktu o Przedsiębiorstwie Państwowym. Wobec braku realizacji jego zapisów Prezydium OPZZ domagało się dymisji Ministra Przekształceń Własnościowych. W lipcu 1994 r. strona rządowa i OPZZ podpisały wynegocjowany wcześniej Pakiet Gwarancji Socjalnych VIII Kongres OPZZ, Warszawa maj 2014 5 i Obywateli. W odbywających się w tym roku wyborach Prezydenta RP, OPZZ opowiedziało się za kandydaturą Aleksandra Kwaśniewskiego. W grudniu Prezydium OPZZ zwróciło się do Premiera Rządu RP o przeprowadzenie społecznej dyskusji dla określenia ram prywatyzacji. 

W kolejnych latach OPZZ skupiło się na działaniach związanych z poprawą warunków życia i pracy pracowników, waloryzacją rent i emerytur, określeniem minimum socjalnego, poprawą sytuacji mieszkaniowej, poprawą dostępu OPZZ do mediów publicznych. 

26 września 1996 r. w związku z rezygnacja Ewy Spychalskiej z funkcji Przewodniczącej Rada OPZZ wybiera na to stanowisko Józefa Wiadernego.

Początek 1997 roku zdominowany został działaniami OPZZ na rzecz wprowadzenia osłon dla rodzin pracowniczych o najniższych dochodach w związku z wprowadzoną od 1 stycznia podwyżką cen nośników energii oraz przyspieszeniem waloryzacji najniższych świadczeń emerytalno-rentowych. 27 lutego Rada OPZZ podjęła decyzję o wystąpieniu ze Światowej Federacji Związków Zawodowych. Rezygnacja ta zapoczątkowała szereg kroków, których finałem był akces do Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych.

Prawie od początku działania rządu Jerzego Buzka OPZZ znajdował się z nim w konflikcie. 11 marca 1998 r. Prezydium OPZZ zadecydowało o wejściu w spór zbiorowy z rządem. Powodem tej decyzji był brak jasnej polityki w sferze materialnej, budżetowej, zagrożenie miejsc pracy, a także nagminne lekceważenie i łamanie ustawy o związkach zawodowych. 3 kwietnia tego roku OPZZ zorganizowało kilkudziesięciotysięczną manifestację w Warszawie pod hasłami „Dość arogancji władzy”, „Dość schładzania gospodarki”, „Dość drugiego planu Balcerowicza”, chcemy „Paktu dla rodziny”, minimum socjalnego dla każdego, godnego życia dla emerytów i rencistów. Brak postępu w negocjacjach zaowocował skargą na rząd złożoną przez OPZZ do Komitetu Wolności Związkowych MOP w Genewie 19 maja 1998 r. 

Obradujący kilka dni później IV Kongres OPZZ uznał za podstawowy obowiązek konfederacji obronę interesów ludzi pracy, stworzenie równych szans jednostkom i grupom zawodowym w dostępie do pracy, oświaty, nauki, kultury i wypoczynku. IV Kongres potwierdził, że najważniejszym ogniwem ruchu związkowego jest związek zawodowy w zakładzie pracy. Przyjęto także rezolucję, określającą, jako cel strategiczny „zbliżenie do Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych jako centrali najbardziej reprezentatywnej dla zorganizowanego ruchu związkowego w Europie.”

Akces OPZZ do EKZZ nastąpił 14 grudnia 1998 r. Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych zdefiniowało swoje uczestnictwo w organizacjach międzynarodowych jako: 

− wspólne działania prowadzone z europejskimi centralami ruchu zawodowego;

− bilateralne kontakty ze wszystkimi krajowymi centralami związkowymi państw europejskich, zwłaszcza z krajów sąsiadujących z Polską;

- udział w europejskich zrzeszeniach branżowych związków zawodowych; 

− utrzymywanie kontaktów z pozaeuropejskimi centralami związkowymi. 

2 października 1998 r. OPZZ zorganizowało jedną z największych manifestacji związkowych. Tego dnia kilkaset pocztów sztandarowych organizacji związkowych, przewiązanych czarnymi przepaskami przeszło w ciszy ulicami Warszawy wyrażając w ten sposób protest przeciwko łamaniu zasad dialogu społecznego. Ministrowi Pracy złożona została „Czarna księga dialogu społecznego”. W grudniu tego roku, z inicjatywy OPZZ, Wolnego Związku Zawodowego „Sierpień ‘80, ZZR „Samoobrona” utworzony został Międzyzwiązkowy Komitet Koordynacyjny mający na celu działania na rzecz zmiany polityki społeczno-gospodarczej rządu. W grudniu rząd ugiął się przed postulatami OPZZ i wprowadził program działań osłonowych uwzględniających część postulatów związkowych. 

1999 upłynął pod znakiem strajków i protestów niemal we wszystkich działach gospodarski. Akcje protestacyjne przeprowadziły: NSZZ Przemysły Lekkiego, ZNP, związkowcy z KGHM „Polska Miedź”, i zakładów Metalowych „Łucznik”, środowiska pielęgniarek i położnych, górników, rolników. Wiele protestów zostało stłumionych przy użyciu siły przez policję. 

W styczniu Międzyzwiązkowy Komitet Koordynacyjny wystąpił do rządu z żądaniem rozpoczęcia negocjacji dotyczących: osłon socjalnych w związku z podwyżkami cen energii, reform społecznych (emerytalnej, zdrowotnej, oświaty i terytorialnej), restrukturyzacji gospodarki, polityki wobec wsi i rolnictwa, przygotowania polskiej gospodarki do integracji z Unią Europejską, instytucjonalizacji dialogu społecznego. W dniach 1 maja i 24 września odbyły się wielotysięczne manifestacje protestacyjne. W grudniu Prezydium OPZZ i Prezydium Konfederacji Pracodawców Polskich przyjęły wspólne stanowisko wzywające rząd do przywrócenia dialogu społecznego.

W styczniu 2000 roku w Sejmie odbyło się pierwsze czytanie opracowanego z inicjatywy OPZZ projektu zmiany Kodeksu Pracy ustanawiający 5-dniowy, 40-godzinny tydzień pracy. Innym było ważnym zadaniem realizowanym przez OPZZ była walka z bezrobociem, które osiągnęło niespotykany dotychczas poziom 2,5 mln osób i ciągle wzrastało. W tym zakresie zrealizowano wiele inicjatyw, między innymi wymuszono debatę parlamentarną nad polityką społeczno-gospodarczą rządu generującą bezrobocie. Odbyło się też wiele związkowych protestów i strajków. 

W dniu 30 września obradował Nadzwyczajny Kongres OPZZ. Kongres dokonał oceny działalności OPZZ, przyjął uchwały programowe oraz udzielił poparcia Aleksandrowi Kwaśniewskiemu w nadchodzących wyborach prezydenckich.

W 2001 roku ponownie stała się aktualna sprawa nowelizacji Kodeksu Pracy pogarszająca prawną pozycję pracownika i zmniejszająca uprawnienia związków zawodowych. OPZZ podjęło intensywne działania przeciwdziałające wprowadzeniu tych zmian. W dniu 23 maja Sejm odrzucił proponowane przez Unię Wolności, niekorzystne poprawki. 

W dniu 20 stycznia Rada OPZZ, po śmierci Józefa Wiadernego wybiera nowego Przewodniczącego. Zostaje nim dotychczasowy Wiceprzewodniczący Maciej Manicki. 

W maju 2002 roku odbywa się V Kongres OPZZ. Dyskusja na Kongresie, jak i działalność w całej kadencji (do 2006 r.) koncentrują się wokół kształtów polskich reform oraz warunków pracy i życia pracowników i ich rodzin. 

OPZZ przeciwstawiło się rządowym próbom wprowadzenia odpłatności za usługi społeczne (oświata, nauka, opieka medyczna), wymusza na rządzie działania prowadzące do wzrostu zatrudnienia i poprawy dostępności do mieszkań, zabiega o poprawę sytuacji materialnej emerytów i rencistów. OPZZ i jego struktury terenowe prowadzą poradnictwo prawne dla organizacji członkowskich oraz podejmują szereg działań interwencyjnych w zakładach pracy i na różnych szczeblach władzy. Trzy akty prawne zaskarżone  zostały do Trybunału Konstytucyjnego. Wiele inicjatyw i interwencji podejmowanych było w ramach Trójstronnej Komisji i jej zespołów problemowych. Istotnym zadaniem realizowanym w całym okresie działalności OPZZ było analizowanie, opiniowanie i lobbowanie w pracach Sejmu i Rządu projektów nowych i nowelizowanych aktów prawnych. 

Akcesja Polski do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2005 roku, której OPZZ udzieliło jednoznacznego poparcia jeszcze na etapie przygotowań i przeprowadzania referendum ogólnonarodowego, wyznaczyła nowe zadania i możliwości. W czerwcu 2005 roku Prezydium OPZZ ponowiło akcesję do Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych, która została rozpatrzona pozytywnie. Włączając się w nurt działalności EKZZ 200 osobowa grupa przedstawicieli organizacji członkowskich OPZZ wzięła udział w odbywającej się 14 lutego 2006 roku manifestacji w Strasburgu, protestując przeciwko projektowi dyrektywy o usługach na rynku wewnętrznym UE. 

Okres V kadencji to czas niespełnionych oczekiwań środowisk pracowniczych z rządów lewicy. Wiele krytycznych ocen formułują organy statutowe OPZZ i organizacji członkowskich, organizowane są różnorodne akcje protestacyjne i manifestacje. Od 2004 r. funkcję Przewodniczącego OPZZ pełni Jan Guz. 

W maju 2006 roku rozpoczęła się szósta kadencja OPZZ. Główne zadania wytyczone przez Kongres i realizowane w codziennej działalności to: walka o szybszy wzrost płac i minimalnego wynagrodzenia, godną emeryturę oraz docelowe rozwiązanie emerytur dla osób pracujących w szczególnych warunkach i szczególnym charakterze, poprawę warunków życia Polaków, szybsze tworzenie nowych miejsc pracy, rozwój dialogu społecznego. Jednym z największych sukcesów OPZZ było wynegocjowanie z pracodawcami w maju 2008 r. kształtu ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców, mającej na celu pomoc w utrzymaniu miejsc pracy w firmach, które z powodu kryzysu utraciły część zamówień i znalazły się w kłopotach finansowych. Jednym z najważniejszych zagadnień, nad którymi OPZZ pracował w tym czasie była problematyka minimalnego wynagrodzenia. Projekt przygotowany przez OPZZ zakładał doprowadzenie wysokości minimalnego wynagrodzenia do kwoty 50% przeciętnej płacy. Projekt przygotowanej ustawy utknął w Sejmie, jednakże dzięki wysiłkom OPZZ, 13 marca 2009 r. partnerzy społeczni w Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych przyjęli Pakiet Działań Antykryzysowych, którego jednym z postulatów było wypracowanie przez rząd w minimalnym wynagrodzeniu mechanizmów osiągnięcia 50% przeciętnego wynagrodzenia. Równie ważną płaszczyzną działań OPZZ była walka o godną płacę oraz wprowadzenie do polskiego ustawodawstwa kategorii wynagrodzenia „Płacy godziwej” zgodnie z Europejską Kartą Społeczną.

OPZZ aktywnie włączył się do prac Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych. Byliśmy obecni zarówno na posiedzeniach plenarnych, jak też na demonstracjach, chociażby w Ljublanie w kwietniu 2008 r. , gdzie OPZZ demonstrował ramię w ramię z z całą związkową Europą na rzecz godnej płacy, czy rok później w Berlinie i Pradze pod hasłem „Walczymy z kryzysem. Po pierwsze człowiek.” 

W kolejnej kadencji jednym z najważniejszych działań OPZZ była walka z ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Podejmowano szereg działań na rzecz wprowadzenia ustawowego obowiązku corocznej waloryzacji progów dochodowych uprawniających do świadczeń rodzinnych oraz podnoszenia wysokości zasiłków i dodatków do zasiłków rodzinnych. Kontynuowane były działania w sprawie wprowadzenia elastycznego wieku emerytalnego, a zwłaszcza możliwości przechodzenia na emeryturę bez względu na wiek po osiągnięciu 35-letniego stażu pracy przez kobiety i 40-letniego przez mężczyzn.

W latach 2010-2014 OPZZ krytykowało działania rządu w sferze finansów publicznych, realizowane pod hasłami konsolidacji budżetu państwa i stabilizacji finansów publicznych. W praktyce decyzje rządu polegały na ograniczaniu wydatków państwa, w tym przede wszystkim zobowiązań socjalnych wobec obywateli lub szukaniu oszczędności kosztem pracujących np. poprzez zamrożenie odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych. Dostrzegając konsekwencje prowadzonej polityki oszczędności, OPZZ w styczniu 2011 r., zaproponowało alternatywny sposób naprawy finansów publicznych, który został odrzucony przez rząd. Negatywne skutki tej polityki szybko dały o sobie znać. W 2013 r. stan finansów publicznych na tyle się pogorszył, że zmusiło to rząd do przedłużenia obowiązywania podwyższonych stawek podatku VAT, zmodyfikowania reguły wydatkowej, zawieszenia działania jednego z progów ostrożnościowych oraz nowelizacji budżetu na 2013 r. 

W ciągu ostatniego czterolecia OPZZ organizowała wiele manifestacji, akcji protestacyjnych, upominając się o Europę Socjalną. 17 września 2011 r. z inicjatywy m.in. OPZZ zorganizowana została we Wrocławiu potężna euro- manifestacja pod hasłem „Razem silniejsi”, w której uczestniczyło ponad 80 tysięcy związkowców z Polski i innych krajów Unii Europejskiej. 

Główną płaszczyzną sporu z rządem RP była sprawa wysokości płacy minimalnej. W 2010 r. dzięki staraniom OPZZ udało się wynegocjować porozumienie strony związkowej z organizacjami pracodawców w tym zakresie. 

Niestety, rząd nie uszanował autonomicznych ustaleń partnerów społecznych. 

W kolejnych latach strona rządowa kontynuowała niezgodne z zasadami dialogu społecznego działania. 26 maja 2013 r., na znak protestu przeciwko niedotrzymywaniu ustaleń i pozorowaniu dialogu społecznego związki zawodowe zawiesiły swój udział w pracach Komisji Trójstronnej. Jednocześnie, w dniach 11-14 września 2013 r. zorganizowano Ogólnopolskie Dni Protestu, w ich trakcie m.in. pikietując siedziby Sejmu i ministerstw, a 14 września odbyła się ponad 100 tysięczna manifestacja w obronie praw pracowniczych i dialogu społecznego. Godne zauważenia było także historyczne spotkanie organów statutowych trzech największych polskich central związkowych – OPZZ, NSZZ „Solidarność” i Forum Związków Zawodowych, które odbyło się w siedzibie naszej centrali 11 lipca 2013 r., a poświęcone było kryzysowej sytuacji w stosunkach związków zawodowych z rządem. 

OPZZ w ostatnich czterech latach przyszło działać w niezwykle trudnych warunkach, przy zerwanym dialogu w Komisji Trójstronnej, zmasowanej krytyce ruchu związkowego w mediach oraz niechęci szeroko pojętej władzy. Mimo tego, w ostatnich latach, podobnie jak w całej 30-letniej historii – OPZZ stał na czele walki o równe prawa, demokrację i sprawiedliwość społeczną.