Ustawa z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych na zapewnienie płynności finansowej przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o zmianie niektórych innych ustaw (tzw. Tarcza antykryzysowa 4.0), zawiera niekorzystne dla pracowników przepisy w zakresie wysokości odpraw, odszkodowania lub innego świadczenia pieniężnego wypłacanego przez tego pracodawcę w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, jeżeli przepisy przewidują obowiązek wypłacenia świadczenia, otrzymywanych w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

Ustawa przewiduje, że wysokość odprawy, odszkodowania lub innego świadczenia pieniężnego wypłacanego przez tego pracodawcę w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, jeżeli przepisy przewidują obowiązek wypłacenia świadczenia, nie może przekroczyć dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, czyli 26 tys. zł w 2020 r.

Na zmianach stracą pracownicy przechodzący na emeryturę w okresie obowiązywania stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego. Uchwalone przepisy wpłyną ponadto na zmniejszenie wysokości odpraw przy zwolnieniach grupowych

Regulacja ta doprowadzi do obniżenia maksymalnej wysokość odprawy należnej pracownikowi na mocy art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2018 r. poz. 1969). Przypominamy, że zgodnie z przepisami powyższej ustawy wysokość odprawy pieniężnej nie może przekraczać kwoty 15-krotnego minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy (art. 8 ust. 4).

Należy pamiętać, że ograniczenie wysokości wypłacanych świadczeń może mieć miejsce tylko w przypadku wystąpienia u pracodawcy spadku obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15g ust. 9 lub istotnego obciążenia funduszu wynagrodzeń o którym mowa w art. 15gb ust. 2.

Przepisy w powyższym brzmieniu zostały przyjęte mimo poprawki nr 76 zawartej w Uchwale Senatu RP w sprawie ustawy o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych na zapewnienie płynności finansowej przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 (Druk nr 427). W poprawce tej proponowano, aby limit odprawy, odszkodowania albo innego świadczenia wypłacanego w związku z rozwiązaniem stosunku pracy na podstawie art. 15gd specustawy COVID-19 nie miał zastosowania do osób powyżej 65. roku życia oraz osób przechodzących na emeryturę w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych oceniło negatywnie proponowane rozwiązanie zauważając, że zwalniany w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracownik będzie dodatkowo ukarany ograniczeniem wysokości należnych świadczeń pieniężnych, przewidzianych w razie rozwiązania stosunku pracy. Jest to rozwiązanie wyjątkowo niesprawiedliwe i niezgodne z obowiązującymi od lat zasadami prawnymi oraz rozwiązaniami wypracowanymi w zakładach pracy w drodze dialogu społecznego, a także dyskryminujące osoby, które bez własnej winy zostaną zwolnione przez pracodawców. Oznacza przerzucanie na pracowników skutków kryzysu wynikającego z epidemii i stwarza możliwość redukcji zatrudnienia niskim kosztem, nawet w sytuacji, gdy spadek obrotów jest czasowy a przedsiębiorstwo generalnie w dobrej kondycji finansowej.

KD

Wydział Polityki Społecznej, Rynku Pracy, Ubezpieczeń i Zdrowia OPZZ