16 czerwca 2026

Jutro, 17 czerwca, w godzinach 8:00-10:00, odbędzie się strajk ostrzegawczy pracownic i pracowników ZUS. To kolejny etap ich walki o godne wynagrodzenia i lepsze warunki pracy. Chcesz wesprzeć pracownice i pracowników ZUS? Wydrukuj grafikę, zrób zdjęcie i udostępnij je w mediach społecznościowych. Oznacz profile OPZZ oraz Związku Zawodowego Pracowników ZUS, organizacji członkowskiej OPZZ działającej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Angażuj się również w treści publikowane przez Związek Zawodowy Pracowników ZUS – lajkuj, komentuj i udostępniaj. Wasze wsparcie ma znaczenie. Razem możemy więcej.  Grafika z poparciem do pobrania TUTAJ

16 czerwca 2026

16 czerwca 2026r. w Sali Kolumnowej Sejmu RP odbyło się seminarium naukowe pt. „ Emerytura stażowa – potrzeba wprowadzenia i perspektywy”, poświęcone jednej z najważniejszych kwestii społecznych i pracowniczych ostatnich lat. W wydarzeniu uczestniczył wiceprzewodniczący OPZZ Sebastian Koćwin, który podczas swojego wystąpienia przedstawił argumenty przemawiające za wprowadzeniem emerytur stażowych oraz stanowisko OPZZ w tej sprawie. OPZZ od wielu lat konsekwentnie zabiega o wprowadzenie rozwiązań umożliwiających przejście na emeryturę osobom legitymującym się długim stażem pracy, niezależnie od osiągniętego wieku. Zdaniem związku jest to forma uznania dla pracowników, którzy rozpoczęli aktywność zawodową we wczesnym wieku i przez dziesięciolecia odprowadzali składki na system ubezpieczeń społecznych. Podczas seminarium podkreślono, że emerytury stażowe stanowią odpowiedź na oczekiwania wielu pracowników wykonujących często ciężką i wymagającą pracę przez kilkadziesiąt lat. W opinii OPZZ rozwiązanie to przyczyniłoby się do zwiększenia poczucia sprawiedliwości społecznej oraz wzmocnienia zaufania do systemu emerytalnego. Debata zgromadziła przedstawicieli świata nauki, polityki, organizacji społecznych oraz partnerów społecznych, którzy dyskutowali o potrzebie wprowadzenia emerytur stażowych i możliwych kierunkach zmian legislacyjnych. OPZZ będzie nadal aktywnie uczestniczyć w pracach i debacie publicznej na rzecz wprowadzenia emerytur stażowych, traktując tę kwestię jako jeden z kluczowych postulatów służących poprawie sytuacji pracowników i emerytów w Polsce.

16 czerwca 2026

15 czerwca 2026 r. odbyło się posiedzenie plenarne Rady Dialogu Społecznego, podczas którego omówiono wykonanie budżetu państwa za 2025 rok oraz przedstawiono stanowiska strony rządowej i partnerów społecznych w sprawie płacy minimalnej, wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz waloryzacji rent i emerytur z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w 2027 r. Norbert Kusiak, sekretarz Prezydium Rady Dialogu Społecznego (OPZZ) Otwierając dyskusję, wiceminister finansów Hanna Majszczyk przedstawiła sprawozdanie z wykonania budżetu państwa za 2025 r., wskazując, że kluczowe wskaźniki makroekonomiczne ukształtowały się poniżej pierwotnych założeń. Produkt krajowy brutto wzrósł o 3,6%, wobec planowanych 3,9%. Jednocześnie inflacja wyniosła 3,6%, czyli o 1,4 pkt proc. mniej od prognoz. W ocenie resortu finansów przełożyło się to na niższe od zakładanych dochody budżetowe, w szczególności z podatków pośrednich. Mimo tego budżet został wykonany w sposób stabilny, przy utrzymaniu kluczowych wydatków społecznych i inwestycyjnych. Wiceminister finansów poinformowała ponadto, że Rada Ministrów przyjęła wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na 2027 r. na poziomie 103%, co oznacza nominalny wzrost płac o 3%. Z kolei Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, minister rodziny, pracy i polityki społecznej poinformowała, że Rada Ministrów proponuje, aby minimalne wynagrodzenie na 2027 r. wyniosło 4950 zł brutto. Oznacza to wzrost o 144 zł. Jak wskazała, proponowany poziom odpowiada 49,6 proc. prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej i przekracza prognozowaną inflację (2,5 proc.), co gwarantuje realny wzrost siły nabywczej wynagrodzenia minimalnego. W kontekście wdrażania unijnej dyrektywy dotyczącej adekwatnych wynagrodzeń minimalnych minister Dziemianowicz-Bąk wskazała, że rządowy projekt ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę znajduje się obecnie na etapie prac Komitetu Stałego Rady Ministrów, a następnie trafi pod obrady rządu i parlamentu. Jednocześnie doprecyzowała, że procedowany projekt poselski nowelizacji ustawy o minimalnym wynagrodzeniu nie stanowi implementacji dyrektywy, lecz dotyczy m.in. zasad wliczania składników wynagrodzenia oraz sankcji za jego niewypłacanie. Piotr Ostrowski, przewodniczący OPZZ, skrytykował rządową propozycję podniesienia płacy minimalnej o 3%, wskazując, że skala wzrostu jest niewystarczająca wobec rosnących kosztów życia oraz sytuacji dochodowej pracowników. Jak podkreślił, w praktyce oznacza to jedynie niewielką podwyżkę o 98 zł miesięcznie „na rękę”. Zwrócił uwagę, że taka decyzja prowadzi do dalszego obniżenia relacji płacy minimalnej do przeciętnego wynagrodzenia o 1,3 pkt proc. W jego ocenie oznacza to oddalanie się od standardów adekwatnego minimalnego wynagradzania oraz osłabienie udziału pracowników o najniższych dochodach w efektach wzrostu gospodarczego. Przewodniczący OPZZ podkreślił, że wzrost płacy minimalnej powinien uwzględniać realne koszty utrzymania, które w ostatnich latach znacząco wzrosły, szczególnie w obszarze żywności, energii oraz kosztów mieszkaniowych. Odwołując się do danych społeczno-ekonomicznych, zwrócił uwagę, że sytuacja wielu gospodarstw domowych pozostaje trudna, ponieważ najniżej zarabiające grupy wydają więcej niż wynoszą ich dochody rozporządzalne, co zmusza je do zadłużania się. Przypomniał postulat OPZZ podniesienia płacy minimalnej w 2027 r. do co najmniej 5200 zł brutto, argumentując, że wyższa dynamika wynagrodzeń jest konieczna, aby zapewnić realną poprawę sytuacji pracowników oraz ograniczyć pogłębianie nierówności dochodowych. W ocenie OPZZ obecna propozycja rządu nie realizuje tych celów. Krytyka OPZZ dotyczyła również 3-procentowej podwyżki w państwowej sferze budżetowej. Przewodniczący OPZZ wskazał, że taki poziom wzrostu wynagrodzeń jest niewystarczający w kontekście narastających problemów kadrowych w administracji publicznej oraz rosnącej konkurencji z sektorem prywatnym. Zwrócił uwagę na spadającą atrakcyjność pracy w sektorze publicznym, trudności rekrutacyjne oraz wysoką liczbę nieobsadzonych stanowisk w naborach. Wskazał również na pogłębiające się zjawisko spłaszczenia wynagrodzeń w sektorze publicznym. W tym kontekście przypomniał, że OPZZ postuluje wzrost wynagrodzeń w sferze budżetowej na poziomie 15%, argumentując, że tylko wyraźnie wyższa dynamika płac w sektorze publicznym niż płacy minimalnej może odwrócić niekorzystny trend. Piotr Ostrowski ocenił również, że utrzymywanie konkurencyjności gospodarki opartej na niskich kosztach pracy wyczerpuje swoje możliwości. Jego zdaniem dalszy rozwój powinien opierać się na wzroście produktywności, innowacyjności oraz wyższej wartości dodanej, a nie na ograniczaniu dynamiki wynagrodzeń. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej OPZZ przedstawiając stanowisko OPZZ wobec wykonania budżetu państwa za 2025 r., podkreślił, że ocena budżetu nie może ograniczać się wyłącznie do wskaźników makroekonomicznych, lecz powinna obejmować realny wpływ na sytuację pracowników oraz podział efektów wzrostu gospodarczego pomiędzy państwo, przedsiębiorstwa i pracowników. Zwrócił uwagę, że spadek inflacji w 2025 r., choć pozytywny, nie zrekompensował skutków wcześniejszego okresu wysokich cen. W jego ocenie wiele gospodarstw domowych wciąż odczuwało trudną sytuację materialną, podczas gdy przedsiębiorstwa poprawiały wyniki finansowe, co – jak wskazywał – potwierdza nierównomierne rozłożenie kosztów i korzyści wzrostu gospodarczego. W części dotyczącej rynku pracy wskazał na utrzymujące się problemy kadrowe i rekrutacyjne w sektorze publicznym oraz niewykonywanie planów wynagrodzeń w jednostkach budżetowych. Odnosząc się do dochodów budżetowych, zaznaczył, że wpływy z CIT były niższe od prognoz o około 7 mld zł, mimo wyraźnej poprawy wyników przedsiębiorstw, w tym wzrostu zysków netto firm o ponad 13% i sektora bankowego o ponad 22%. W jego ocenie świadczy to o niedopasowaniu dochodów z CIT do dynamiki zysków w gospodarce. Jednocześnie zwrócił uwagę na asymetrię w opodatkowaniu pracy. Wskazał, że wzrost wynagrodzeń nominalnych automatycznie zwiększa obciążenia PIT, podczas gdy brak pełnej waloryzacji progów podatkowych i kwoty wolnej prowadzi do stopniowego wzrostu obciążenia pracowników. Podkreślił przy tym, że pracownicy mają ograniczone możliwości optymalizacji podatkowej w porównaniu z przedsiębiorstwami. Skrytykował również tezę o braku przestrzeni na wzrost wynagrodzeń w sektorze publicznym, argumentując, że ciężar finansowania państwa w coraz większym stopniu spoczywa na pracownikach, a nie na najbardziej zyskownych podmiotach gospodarczych, które unikają płacenia podatków. W tym kontekście wskazał, że postulaty OPZZ dotyczące waloryzacji progów PIT, podniesienia kwoty wolnej oraz zwiększenia efektywności CIT mają przywrócić elementarną uczciwość systemu podatkowego. Sebastian Koćwin, wiceprzewodniczący OPZZ, przedstawił stanowisko OPZZ dotyczące wskaźnika waloryzacji emerytur i rent w 2027 roku. OPZZ postuluje podwyższenie wskaźnika waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych ponad ustawowe minimum. Proponowany mechanizm powinien – jak wskazał – uwzględniać inflację powiększoną o co najmniej 50% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia. Podkreślił, że postulat ten jest konsekwentnie zgłaszany od wielu lat i powinien zostać uwzględniony w debacie publicznej. Zwrócił uwagę na systematyczny spadek stopy zastąpienia, która – zgodnie ze standardami Międzynarodowej Organizacji Pracy – nie powinna być niższa niż 40%. Wskazał również, że świadczenia dodatkowe, takie jak trzynasta i czternasta emerytura, mają charakter wyłącznie doraźny. Łagodzą one skutki ubóstwa w krótkim okresie, ale nie wpływają na trwały poziom świadczeń, ponieważ nie są wliczane do podstawy emerytury. Podkreślił, że ponad 400 tys. osób starszych żyje poniżej minimum egzystencji, co obrazuje utrzymujące się ryzyko ubóstwa w tej grupie społecznej. Zwrócił także uwagę na skutki wydłużenia średniego dalszego trwania życia, wynikającego z tablic GUS z marca 2026 r., oraz na wzrost liczby emerytur niższych od minimalnej ustawowej emerytury. Na zakończenie zaapelował o ponowną analizę przedstawionych przez rząd propozycji. Przedstawiciele organizacji pracodawców w dyskusji zwrócili uwagę na pogarszającą się sytuację finansów publicznych oraz rosnący deficyt sektora finansów publicznych, który – ich zdaniem – ogranicza przestrzeń do dalszego zwiększania wydatków publicznych, w tym wynagrodzeń w sferze budżetowej. W odniesieniu do płacy minimalnej pracodawcy wskazywali, że jej dynamika w ostatnich latach przewyższa tempo wzrostu wydajności pracy, co prowadzi do wzrostu kosztów funkcjonowania przedsiębiorstw, w szczególności w sektorze mikro i małych firm. Zwracali także uwagę na ryzyko dalszego osłabienia konkurencyjności części branż oraz pogłębiania się różnic regionalnych na rynku pracy. W części wystąpień pojawił się również postulat rozważenia regionalizacji płacy minimalnej. Przedstawiciele pracodawców podkreślali znaczenie kosztów energii jako jednego z kluczowych czynników wpływających na konkurencyjność polskiej gospodarki. W zakresie emerytur i rent strona pracodawców opowiedziała się za utrzymaniem waloryzacji w oparciu o obowiązujące mechanizmy ustawowe, argumentując to koniecznością zachowania stabilności finansów publicznych oraz długoterminowej równowagi systemu ubezpieczeń społecznych. (nq)

15 czerwca 2026

W Brukseli odbyło się międzynarodowe seminarium (10 czerwca 2026) oraz kongres belgijskiej centrali związkowej FGTB (11,12czerwca 2026). Spotkania pokazały, że problemy pracowników, choć występują w różnych krajach, bardzo często są podobne: zbyt niskie płace, presja w pracy, pogarszające się zdrowie, niepewność zatrudnienia oraz brak realnego wpływu na decyzje podejmowane przez pracodawców i rządy. Pierwszego dnia rozmawiano o roli związków zawodowych w świecie konfliktów, wojen i rządów autorytarnych. Podkreślano, że tam, gdzie ogranicza się demokrację i wolność, bardzo szybko uderza się także w prawa ludzi pracy. Dlatego związki zawodowe muszą bronić nie tylko wynagrodzeń, ale również prawa do organizowania się, do dialogu, do bezpieczeństwa i do godności. W kolejnych dniach kongres FGTB skupił się na sprawach, które są bliskie każdemu zakładowi pracy. Jednym z najważniejszych tematów była walka o godne wynagrodzenia. FGTB jasno wskazuje, że praca musi pozwalać na normalne życie, opłacenie rachunków, utrzymanie rodziny i udział w życiu społecznym. Dlatego związek podnosi postulat stawki 17 euro za godzinę. To nie jest luksus, ale odpowiedź na rosnące koszty życia i na fakt, że pracownicy mają prawo do sprawiedliwego udziału w bogactwie, które sami tworzą. Dużo miejsca poświęcono także zdrowiu w pracy. FGTB przypomina, że choroba nie jest winą pracownika. Stres, wypalenie zawodowe, przeciążenie obowiązkami i ciągła presja stają się codziennością w wielu przedsiębiorstwach. Związek domaga się lepszej profilaktyki, wsparcia dla osób chorujących oraz uznania wypalenia zawodowego za chorobę zawodową. Ważnym przesłaniem kongresu było także to, że zmiany technologiczne i klimatyczne nie mogą odbywać się kosztem pracowników. Sztuczna inteligencja, cyfryzacja i restrukturyzacje powinny poprawiać warunki pracy, a nie służyć większej kontroli, zwolnieniom czy przenoszeniu produkcji tam, gdzie płace są niższe. Brukselskie spotkania pokazały siłę związkowej solidarności. Dla pracowników na oznacza to jedno: nikt nie powinien zostawać sam wobec presji, niskiej płacy czy złych warunków pracy. Związek zawodowy jest po to, by wspólnie upominać się o szacunek, bezpieczeństwo i godne życie Sporządziła Magdalena Chojnowska, 15 czerwca 2026

15 czerwca 2026

Rząd zaproponował, aby od 1 stycznia 2027 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wyniosło 4950 zł brutto. Oznacza to wzrost o 144 zł w stosunku do obowiązującej w 2026 r. kwoty 4806 zł, czyli zaledwie o 3 proc. Jednocześnie organizacje pracodawców i związki zawodowe przedstawiły odmienne propozycje, które – co zupełnie naturalne – wynikają z różnej oceny sytuacji gospodarczej oraz odmiennych interesów. Norbert Kusiak, dyrektor Wydziału Polityki Gospodarczej OPZZ Wszystko wskazuje na to, że po raz kolejny dialog społeczny w sprawie płacy minimalnej nie będzie mechanizmem współdecydowania, lecz jedynie wypełnieniem ustawowego obowiązku ciążącego na Radzie Ministrów. Niepokój OPZZ budzi nie tylko sama propozycja wzrostu płacy minimalnej, ale także sposób jej uzasadniania. Rząd opiera swoją propozycję na podwyżce zbliżonej do prognozowanej inflacji (2,5%), sprowadzając problem wynagrodzenia minimalnego do jednego wskaźnika makroekonomicznego. Tymczasem rzeczywistość społeczna jest bardziej złożona. W praktyce, propozycja rządu oznacza podwyżkę „na rękę” rzędu zaledwie około 98 zł, co w żaden sposób nie nadąża za realnymi kosztami życia. Rachunki za energię, mieszkanie i podstawowe usługi rosną znacznie szybciej, przez co taka podwyżka nie poprawi sytuacji pracowników, lecz jedynie pogłębi ich trudne warunki bytowe. Najnowsze dane GUS pokazują, że sytuacja materialna wielu gospodarstw domowych pozostaje bardzo trudna. Najbiedniejsze 20 proc. gospodarstw domowych wydaje przeciętnie 118 proc. swoich dochodów rozporządzalnych. Oznacza to, że aby związać koniec z końcem, muszą sięgać po oszczędności, zaciągać pożyczki albo zadłużać się u rodziny czy znajomych. Trudno o bardziej dobitny dowód na to, że znaczna część społeczeństwa nie korzysta z owoców wzrostu gospodarczego. Jednocześnie rosną nierówności społeczne. Współczynnik Giniego wzrósł w 2025 r. do poziomu 0,307 z 0,300 rok wcześniej. Sam GUS stwierdza wprost, że nastąpił wzrost nierówności dochodowych. Najbogatsze 20 proc. społeczeństwa osiąga przeciętny dochód rozporządzalny na poziomie 6910 zł na osobę miesięcznie. To aż 5,8 razy więcej niż w przypadku najuboższych 20 proc. obywateli. Jeszcze rok wcześniej relacja ta wynosiła 5,3. Rosną również koszty podstawowych potrzeb życiowych. Wydatki związane z utrzymaniem mieszkania i nośnikami energii pochłaniają już 20 proc. wszystkich wydatków gospodarstw domowych. Żywność stanowi kolejne 25 proc. budżetu. Oznacza to, że niemal połowa wydatków przeciętnego gospodarstwa przeznaczana jest na zaspokojenie najbardziej elementarnych potrzeb. GUS odnotowuje ponadto spadek spożycia wielu podstawowych produktów żywnościowych. Spożycie cukru spadło o 14,5 proc., tłuszczów roślinnych o 4,8 proc., a pieczywa o 2,3 proc. I nie jest to efekt większej dbałości o zdrowie. To efekt zaciskania pasa. Najuboższe gospodarstwa ograniczają zakupy mięsa, warzyw, owoców czy produktów mlecznych dlatego, że ich na to nie stać. Dlatego OPZZ postuluje, aby minimalne wynagrodzenie za pracę w 2027 r. wyniosło co najmniej 5200 zł brutto. Oznaczałoby to wzrost o około 8,2 proc., czyli o 394 zł (270 zł netto). Co istotne, nie jest to stanowisko tylko OPZZ. To wspólny postulat trzech central związkowych, oparty na przekonaniu, że płaca minimalna musi nadążać nie tylko za inflacją, lecz przede wszystkim za rzeczywistymi kosztami życia oraz wzrostem wynagrodzeń w gospodarce. OPZZ nie zgadza się oparcie prognozowanego wzrostu płacy minimalne na wskaźniku zbliżonym do inflacji jako jedynego punktu odniesienia przy ustalaniu minimalnego wynagrodzenia. Znacznie bardziej adekwatnym wskaźnikiem wydaje się prognozowana dynamika przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, wynosząca około 5,6 proc. To ona lepiej odzwierciedla procesy zachodzące na rynku pracy. Przyjęcie rządowej propozycji oznaczałoby ponadto spadek relacji płacy minimalnej do przeciętnego wynagrodzenia z 50,9 proc. obecnie do 49,6 proc. w 2027 r., czyli o 1,3 punktu procentowego. Byłby to wyraźny sygnał, że osoby otrzymujące płacę minimalną mają byćwykluczone z udziału w efektach wzrostu gospodarczego. Oczywiście, jak zawsze w takich sytuacjach, pojawiają się głosy ostrzegające przed katastrofą gospodarczą. Część organizacji pracodawców tradycyjnie straszy opinię publiczną, że każda podwyżka płacy minimalnej doprowadzi do katastrofy i masowych zwolnień oraz upadku przedsiębiorstw. Problem polega na tym, że podobne prognozy słyszeliśmy już nie raz, przy każdej wcześniejszej podwyżce płacy minimalnej. Tymczasem polska gospodarka nie tylko nadal się rozwija, ale należy dziś do grona największych gospodarek świata. Co więcej, dane ekonomiczne nie potwierdzają czarnych scenariuszy pracodawców. Zgodnie z danymi Głównego Urzędu Statystycznego, w 2025 r. wynik finansowy netto przedsiębiorstw wzrósł o 13,5 proc. w porównaniu z rokiem poprzednim. Jeszcze większy wzrost odnotował sektor bankowy. Zysk netto banków zwiększył się o 22,2 proc. Oznacza to, że część gospodarki korzysta z dobrej koniunktury, dlatego trudno uznać, że przedsiębiorstw nie stać na wyższy wzrost płac. GUS wskazuje ponadto, że sytuacja finansowa przedsiębiorstw w I kwartale 2026 r. pozostawała dobra. Rentowność wzrosła do blisko 4 proc., a nakłady inwestycyjne zwiększyły się o około 9 proc. Firmy inwestują, rozwijają się i planują przyszłość. Dane te nie przypomina obrazu gospodarki stojącej nad przepaścią. Jeżeli przedsiębiorstwa zwiększają przychody, poprawiają rentowność i zwiększają inwestycje, trudno uznać, że postulowany przez OPZZ wzrost płacy minimalnej stanowi zagrożenie dla ich stabilności. Najważniejsze jest jednak to, że wzrost wynagrodzeń może również skłaniać przedsiębiorstwa do poszukiwania przewag konkurencyjnych opartych na produktywności i innowacyjności, a nie na niskich kosztach pracy. Polska nie może bez końca konkurować tanią siłą roboczą. Ten model rozwojowy wyczerpał swoje możliwości. Propozycja płacy minimalnej na poziomie 5200 zł brutto nie jest więc postulatem oderwanym od realiów gospodarczych. Jest próbą znalezienia równowagi między potrzebami pracowników a możliwościami gospodarki. Jest wyrazem przekonania OPZZ, że rozwój kraju powinien przekładać się na poprawę jakości życia obywateli, a nie wyłącznie na wzrost zysków firm. (nq)

11 czerwca 2026

               Udało się wprowadzić okresy przejściowe w przepisach wyznaczających dopuszczalne wartości biologiczne stężenia ołowiu we krwi. To bardzo ważna regulacja dla pracowników branż szczególnie narażonych na kontakt z ołowiem i jego związkami nieorganicznymi. OPZZ i zrzeszone organizacje branżowe skutecznie interweniowały u Minister Zdrowia o nowelizację rozporządzenia wdrażającego te przepisy, bez negatywnych skutków dla pracowników, jak i zakładów pracy. Renata Górna, Wydział Polityki Społecznej OPZZ Polskie przepisy prawne, implementujące zmiany dyrektywy 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Rady 98/24/WE w odniesieniu do wartości dopuszczalnych dla ołowiu i jego związków nieorganicznych oraz dla diizocyjanianów – są od dłuższego czasu dyskutowane w ramach prawa krajowego, a ich wdrożenie jest nieuniknione. Ołów jest neurotoksyną, a jego wpływ na układ nerwowy, krwiotwórczy i rozrodczy jest dobrze udokumentowany, konieczne jest więc ograniczanie jego poziomu dla zdrowia pracowników. Podczas prac nad rozporządzeniem, organizacje związkowe, jak i pracodawcy apelowali o eliminację barier wdrożeniowych poprzez wprowadzenie stosownych przepisów przejściowych, nasz głos jednak nie zawsze był słyszalny. Pierwsza wersja rozporządzenia z dnia 29 maja br. zawierała bardzo rygorystyczne zapisy, odnoszące się zarówno do roku 2028 jak i 2029, oznaczające sztywne i nieprzekraczalne wartości dopuszczalne: odpowiednio poziom ołowiu - 30 μg Pb/100 ml krwi oraz 15 μg Pb/100 ml krwi. Oznaczałoby to, że pracodawcy będą zobowiązani do natychmiastowego odsunięcia od pracy osób przekraczających ww. wartości ołowiu we krwi (badania lekarza medycyny pracy), właściwie od zaraz tj. od dnia wejścia w życie rozporządzenia z końcem maja br. Dzięki determinacji organizacji branżowych OPZZ, jak i interwencji wiceprzewodniczącego OPZZ Sebastiana Koćwina udało się wpłynąć na zmianę treści rozporządzenia, zgodnie z oczekiwaniami strony społecznej. Nowe przepisy rozporządzenia dopuszczają sytuacje w których nawet jeśli u pracowników, u których stężenie ołowiu we krwi przekracza dopuszczalną wartość biologiczną 30 μg Pb/100 ml (do 2028 r.) lub 15 μg Pb/100 ml (do 2029 r.) przeprowadza się regularne badania profilaktyczne, a jeśli stwierdzi się tendencję spadkową w kierunku wartości dopuszczalnej - można takiego pracownika dopuścić do dalszej pracy związanej z narażeniem na działanie ołowiu. Pełna treść znowelizowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 maja 2026 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy została opublikowana 3 czerwca br. i już obowiązuje. RG

10 czerwca 2026

Odbyło się posiedzenie Grupy roboczej ds. emerytur pomostowych Rady Dialogu Społecznego. Podczas spotkania, kontynuowano dyskusje na temat poszerzania katalogu prac w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze między innymi o kuratorów sądowych i prace przy odwiertach poszukiwawczych rud miedzi oraz prace w sektorze gazownictwa. Michał Polakowski, Wydział Polityki Społecznej OPZZ 3 czerwca odbyło się posiedzenie Grupy roboczej ds. emerytur pomostowych Rady Dialogu Społecznego. Spotkanie poświęcone było podsumowaniu dotychczasowych postępów Grupy dotyczących działań na rzecz poszerzania katalogu prac w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze oraz przedstawieniu nowych prac, które w tym katalogu powinny się znaleźć. W spotkaniu wzięli udział Wiceprzewodniczący OPZZ Sebastian Koćwin, Elżbieta Aleksandrowicz, NSZZ Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości RP i Przewodnicząca Rady OPZZ Branży Usługi Publiczne oraz wielu przedstawicieli i przedstawicielek organizacji członkowskich OPZZ. W odniesieniu do podsumowania dotychczasowej aktywności, Wiceprzewodniczący Koćwin odnotował, że wiele rodzajów prac będących przedmiotem dyskusji prowadzonych w Grupie uzyskało zarówno pozytywną opinię instytucji takich jak Centralny Instytut Ochrony Pracy - Państwowy Instytut Badawczy jak i kierunkowe poparcie Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Drugim istotnym blokiem w dyskusji była kwestia włączenia nowych rodzajów prac do katalogu prac w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze. Przedstawiciele i przedstawicielki organizacji członkowskich OPZZ przedstawili wstępną argumentację za włączeniem do prac w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze kuratorów sądowych, wiertaczy poszukiwawczych rud miedzi oraz szeregu prac w sektorze gazownictwa. W komentarzach do tych wypowiedzi wskazano, że ustawa ściśle definiuje kryteria, jakie prace muszą spełnić. Jednocześnie Sebastian Koćwin zawnioskował aby w dalszych dyskusjach na temat bardzo trudnych warunków pracy kuratorów sądowych uczestniczyli przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedliwości. Jeśli chodzi o pracowników sektora gazownictwa, w dalszych pracach konieczne będzie wyszczególnienie prac spełniających kryteria ustawowe. Przedstawiciele MRPIPS zwrócili przy tym uwagę na dwie kwestie w kontekście definicji prawa do emerytur pomostowych. Po pierwsze, w ustawie z 2008 roku dokonano odejścia od konkretnych zawodów na rzecz prac, które spełniają kryteria zdefiniowane w tym akcie prawnym. Po drugie zaś, przedstawiciele Ministerstwa wskazali, że przypadku nieumieszczenia stanowiska pracy, na którym pracownik wykonuje pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za która jest przewidziany obowiązek opłacania składek na FEP w wykazie, albo nieumieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących takie prace, pracownikowi przysługuje skarga do Państwowej Inspekcji Pracy. Wiceprzewodniczący Koćwin podkreślił, że możliwość takiej skargi została wprowadzona na wniosek OPZZ. Następne spotkanie Grupy odbędzie się po wakacjach letnich. (mp)

08 czerwca 2026

Kongres FNV 2026: międzynarodowa rozmowa o prawach pracowniczych Podczas czerwcowego Kongresu FNV 2026 (4-5, w Holandii) ważne miejsce zajmował program przygotowany dla gości zagranicznych. Była to okazja do rozmowy o wyzwaniach, które dotyczą dziś pracowników nie tylko w jednym kraju, ale w całej Europie i na świecie. Kongres odbywał się pod hasłem "Siła ruchu" i był poświęcony kierunkom działania FNV na kolejne lata. W wydarzeniu uczestniczyli delegaci holenderskiej centrali związkowej, przedstawiciele różnych sektorów oraz goście krajowi i międzynarodowi. Dla zagranicznych uczestników przygotowano odrębne spotkania poświęcone m.in. deregulacji, jakości miejsc pracy, usługom publicznym, konkurencyjności gospodarki oraz międzynarodowej solidarności związkowej. Jednym z głównych tematów była deregulacja i jej wpływ na prawa pracownicze. Podkreślano, że hasła upraszczania przepisów czy zwiększania konkurencyjności nie mogą prowadzić do osłabiania ochrony pracowników. Z perspektywy związków zawodowych deregulacja często oznacza większą presję na warunki pracy, słabsze zabezpieczenia socjalne i trudniejsze egzekwowanie praw. Ważnym wątkiem była również jakość miejsc pracy. Uczestnicy zwracali uwagę, że rozwój gospodarczy nie powinien odbywać się kosztem pracowników. Konkurencyjność powinna oznaczać inwestowanie w dobre zatrudnienie, bezpieczne warunki pracy, silne układy zbiorowe i stabilne usługi publiczne. Szczególnie podkreślano znaczenie sektora publicznego, który jest ważny zarówno dla pracowników, jak i dla całego społeczeństwa. Program dla gości zagranicznych miał także wyraźny wymiar międzynarodowy. Rozmawiano o globalnych łańcuchach wartości, sytuacji pracowników w różnych regionach świata oraz potrzebie współpracy związków zawodowych ponad granicami. Wskazywano, że problemy takie jak presja na płace, osłabianie praw pracowniczych czy przenoszenie kosztów kryzysów na pracowników mają charakter globalny i wymagają wspólnej odpowiedzi. Kongresowi przypisywała zasada demokracji. Delegaci FNV głosowali nad wszystkimi około 50 poprawkami zgłoszonymi do dokumentów kongresowych Międzynarodowa część Kongresu FNV 2026 pokazała, że współczesny ruch związkowy musi łączyć działania krajowe z europejską i globalną solidarnością. Główne przesłanie było jasne: w obliczu presji na prawa pracownicze potrzebne są silne związki zawodowe, aktywni członkowie i wspólne działania na rzecz godnej pracy, sprawiedliwej gospodarki i silnych usług publicznych. Hasło "Siła ruchu" dobrze oddawało charakter tej części kongresu. Siłą ruchu związkowego jest bowiem zdolność do łączenia doświadczeń pracowników z różnych krajów, sektorów i miejsc pracy oraz wspólnego działania w obronie praw pracowniczy. Magdalena Chojnowska 

08 czerwca 2026

Komisja Europejska opublikowała komplet dokumentów w ramach unijnego systemu zarządzania gospodarczego – Semestru Europejskiego. Jednym z nich są Zalecenia Rady rekomendowane są do podjęcia przez kraj w celu wypełnienia wytycznych gospodarczych i społecznych Unii Europejskiej. Treść Zaleceń ma wpływ na priorytety wydatkowania środków unijnych a rząd jest zobowiązany przedstawić działania, które podejmuje na rzecz wprowadzenia w życie Zaleceń. Rada rekomenduje Polsce podjęcie w latach 2026 i 2027 działań mających na celu: Dalsze przestrzeganie maksymalnych stóp wzrostu wydatków netto zaleconych przez Radę w dniu 21 stycznia 2025 r. w celu likwidacji nadmiernego deficytu, korzystając jednocześnie z elastyczności przewidzianej w krajowej klauzuli wyjścia celem zwiększenia wydatków na obronę. Zwiększenie wydatków na obronę i gotowości obronnej, a jednocześnie zapewnienie efektywności wydatków i stopniowe dostosowywanie budżetu w celu utrzymania strukturalnie wyższych wydatków na obronę. Zapewnienie, aby wszelkie środki wprowadzane w celu złagodzenia skutków wzrostu cen energii miały charakter tymczasowy, były ukierunkowane na ochronę gospodarstw domowych znajdujących się w trudnej sytuacji lub zaspokojenie potrzeb przedsiębiorstw energochłonnych oraz utrzymywały zachęty do oszczędzania energii, a jednocześnie zapewnienie, aby koszty fiskalne tych środków były zgodne z zobowiązaniami podjętymi na podstawie ram fiskalnych UE. Poprawę efektywności wydatków publicznych, w tym przez lepsze ukierunkowanie świadczeń społecznych i rozszerzenie zakresu przeglądów wydatków. Zwiększenie dochodów sektora instytucji rządowych i samorządowych, między innymi przez nadanie większej roli źródłom dochodów, które są mniej szkodliwe dla wzrostu gospodarczego, oraz poprawę przestrzegania przepisów prawa podatkowego. Poprawę adekwatności systemu emerytalnego, przy jednoczesnym zachowaniu jego długoterminowej stabilności, przez podniesienie rzeczywistego wieku przejścia na emeryturę, przeciwdziałanie ubóstwu emerytalnemu kobiet i osób samozatrudnionych oraz reformę specjalnych programów emerytalnych. Zapewnienie ciągłości reform i inwestycji realizowanych w ramach Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności. Utrzymanie tempa realizacji projektów w ramach programów polityki spójności, w stosownych przypadkach w oparciu o realokację środków na priorytety strategiczne i elastyczność w śródokresowym przeglądzie ram polityki spójności. Zajęcie się wyjątkowymi problemami społeczno-gospodarczymi, zagrożeniami bezpieczeństwa i wyzwaniami w zakresie gotowości cywilnej, które dotyczą zwłaszcza regionów na zewnętrznej wschodniej granicy UE. Uproszczenie przepisów, usprawnienie narzędzi regulacyjnych i zapewnienie, aby ramy prawne były stabilne i jasne. Zachęcanie do konkurencji w procedurach udzielania zamówień publicznych przez poprawę ich efektywności i zmniejszenie uciążliwości, a także zapewnienie długoterminowego planowania zamówień publicznych. Wzmocnienie powiązań między nauką a biznesem przez tworzenie skuteczniejszych zachęt do komercjalizacji badań naukowych oraz opracowanie efektywnego wykazu projektów, które osiągnęły gotowość inwestycyjną. Unowocześnienie publicznego systemu badań naukowych, zwiększenie atrakcyjności karier naukowych oraz zapewnienie stabilnego finansowania badań naukowych i innowacji. Sprawienie, aby otoczenie działalności gospodarczej było bardziej przyjazne dla innowacji, w tym dla przedsiębiorstw typu start-up i scale-up. Zmniejszenie dysproporcji terytorialnych, w szczególności przez zwiększenie dostępu do usług publicznych i infrastruktury publicznej oraz poprawę ich jakości, a także badania naukowe i innowacje. Budowanie zdolności administracyjnych i poprawę efektywności przez wykorzystanie interoperacyjności e-usług i stosowanie zasady jednorazowości gromadzenia danych na potrzeby cyfryzacji. Zwiększenie wskaźnika wykorzystania technologii cyfrowych przez MŚP, a jednocześnie priorytetowe traktowanie wsparcia na rzecz zaawansowanych technologii. Zwiększenie podaży i jakości mieszkań przystępnych cenowo i mieszkań socjalnych dzięki skutecznej koordynacji i strategiom polityki mieszkaniowej, rozszerzeniu programów mieszkalnictwa przystępnego cenowo i mieszkalnictwa socjalnego, poprawie przepisów i zmianie opodatkowania nieruchomości. Poprawę elastyczności i przepustowości sieci systemu energetycznego, zwiększenie transgranicznych połączeń międzysystemowych i handlu energią elektryczną oraz usunięcie ograniczeń w dalszym wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii. Promowanie wyważonych sygnałów cenowych dotyczących energii elektrycznej, aby zachęcać do elektryfikacji oraz stopniowe wycofywanie dopłat do paliw kopalnych, zwłaszcza tych związanych z górnictwem węglowym. Umożliwienie czystej transformacji przemysłowej i wspieranie zorientowanych na innowacje strategii transformacji dla regionów zależnych od węgla. Zmniejszenie zależności od paliw kopalnych w sektorze ciepłowniczym w połączeniu z termomodernizacją budynków. Promowanie dekarbonizacji transportu wraz z infrastrukturą wspomagającą. Budowanie odporności na zmianę klimatu przez funkcjonalne zarządzanie w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, odtwarzanie ekosystemów i zrównoważone wykorzystanie zasobów naturalnych. Wspieranie wysokiej jakości edukacji włączającej oraz rozwiązanie problemu niedoborów pracowników i umiejętności. Zwiększenie uczestnictwa w dziedzinach STEM w szkolnictwie wyższym oraz rozwiązanie problemu niedoboru nauczycieli i jakości kształcenia nauczycieli. Dalsze zwiększanie skuteczności kształcenia i szkolenia zawodowego. Ułatwianie i zwiększanie uczestnictwa dorosłych w uczeniu się. Zwiększenie uczestnictwa w rynku pracy grup defaworyzowanych, w szczególności osób z niepełnosprawnościami, między innymi przez zapewnienie dostosowanego do ich potrzeb wsparcia na rynku pracy. Ograniczenie segmentacji rynków pracy w porozumieniu z partnerami społecznymi przez rozwiązanie problemu arbitrażu podatkowego z wykorzystaniem różnych rodzajów umów oraz poprawę dostępu do ochrony socjalnej. Zwiększenie dostępu do usług opieki długoterminowej i poprawę ich jakości. Z pełną treścią dokumentu można zapoznać się tutaj. Uwagi i komentarze do Zaleceń Rady można przesyłać na adres: pietrzak@opzz.org.pl. (KP)

02 czerwca 2026

W siedzibie OPZZ odbyła się debata polskich i niemieckich związkowców dotycząca krajowych procesów transformacji klimatycznej gospodarki. Przedstawiciele OPZZ oraz niemieckiej centrali związkowej DGB i projektu Revierende z Cottbus rozmawiali o przemianach w energetyce i górnictwie wynikających z unijnej polityki klimatycznej. Spotkanie było możliwe dzięki wsparciu Fundacji im. Fredricha Eberta. Dyskusja koncentrowała się na wymianie doświadczeń oraz ocenie dotychczasowych działań transformujących gospodarki, polską i niemiecką, ich wpływie na rynek pracy i regiony. Niesłabnącym wyzwaniem jest zapewnienie wysokiej jakości miejsc pracy w przekształcanych regionach i nowotworzonych zakładach pracy. Poruszono kwestię zmieniającego się w ostatnich latach otoczenia geopolitycznego, w którym realizowana jest transformacja klimatyczna, cen energii, kondycji europejskiej produkcji przemysłowej oraz jej konkurencyjności. Wyzwania w tych obszarach wymuszają korektę polityki energetycznej w wielu państwach i uwzględnienia bezpieczeństwa energetycznego. Mówiono o polityce unijnej, w tym konieczności działań chroniących konkurencyjność UE, pracach Komisji Europejskiej nad rewizją systemu EU ETS oraz mankamentach instrumentu CBAM. Wskazywano na złożony proces transformacji wymagający czasu, inwestycji infrastrukturalnych i społecznych, co wiąże się ze znaczącymi nakładami finansowymi po stronie państw, firm i społeczeństw. Rozmawiano również o jakości dialogu społecznego w Polsce i w Niemczech, który uznano za kluczowy dla zapewnienia sprawiedliwego wymiaru transformacji klimatycznej. Zauważalna jest lepsza koordynacja działań publicznych w Niemczech i silniejsze struktury dialogu społecznego w sprawie transformacji klimatycznej w porównaniu z krajowymi doświadczeniami a także wyższe nakłady finansowe na proces przekształceń i wsparcia gospodarki a przez to miejsc pracy. Mimo to wyzwania związane z procesem transformacji klimatycznej pozostają znaczące. Ponadto, zwracano uwagę na długofalowe konsekwencje procesu zmian gospodarczych, które wymagają adekwatnej polityki publicznej. W spotkaniu OPZZ reprezentowali Przewodniczący OPZZ, Piotr Ostrowski, Wiceprzewodnicząca OPZZ, Barbara Popielarz oraz Mirosław Grzybek, Przewodniczący Federacji Związków Zawodowych Metalowców i Hutników w Polsce, członek Prezydium i Rady OPZZ; Artur Jacek Wilkoń, Przewodniczący Związku Zawodowego Pracowników Huty ŁABĘDY oraz Wiceprzewodniczący Federacji Związków Zawodowych Metalowców i Hutników w Polsce; Artur Wilk, Wiceprzewodniczący Związku Zawodowego Kadra przy Tauron Wytwarzanie oraz Przewodniczący Zespołu ds. sprawiedliwej transformacji; Adam Skwarnicki, Przewodniczący ZZP E.ON Polska S.A. i spółek zależnych; Mariusz Sońta, Wiceprzewodniczący MZZ "ODKRYWKA" KWB Bełchatów oraz Sebastian Dereń, Członek Zarządu MZZ "ODKRYWKA" KWB Bełchatów. Z ramienia Niemieckiej Federacji Związków Zawodowych (DGB) w spotkaniu uczestniczyli: Frederik Moch, Kierownik Działu Polityki Strukturalnej, Przemysłowej i Usługowej w DGB, kierownik projektu Revierwende; Marko Schmidt, Kierownik zespołu ds. regionu Łużyc, Revierwende; Alexander Pförtner, Kierownik ds. finansów, administracji i relacji zewnętrznych, Revierwende oraz Martin Schautschick, Przewodniczący Rady Zakładowej w elektrowni LEAG Boxberg. Fundację im. Fredricha Eberta reprezentował Maciej Zaboronek, Menedżer projektów. W tym dniu w siedzibie OPZZ odbyła się również otwarta debata pt. „Dwie transformacje - czy sprawiedliwe?” zorganizowana przez ww. Fundację. Debata miała na celu wymianę poglądów na temat transformacji regionów węglowych oraz szerszym wpływie obecnych przemian na miejsca pracy w Polsce i Niemczech. Punktem wyjścia do rozmowy była publikacja „Dwie transformacje”, wydana we współpracy OPZZ, DGB oraz Friedrich-Ebert-Stiftung Warszawa. W wydarzeniu brał udział Artur Wilk – Przewodniczący zespołu OPZZ ds. sprawiedliwej transformacji, Związek Zawodowy Kontra przy Tauron Wytwarzanie. (KP)